Folding Bikes, Backroads, and Occalong Falls: A La Union Adventure

May mga rides talaga na hindi mo makakalimutan. Hindi dahil pinakamahirap sila, o pinaka-malayo—kundi dahil sa buong experience na dala nila.

Ito yung klase ng ride na habang ginagawa mo, alam mong magiging magandang kwento siya balang araw.

Nagsimula ang adventure namin sa Bauang, La Union. Galing kaming Baguio, bumaba via Naguillan, dala ang aming folding bikes at buong tropa ready para sa susunod na destination—Occalong Falls sa Bacnotan.

Mula Bauang, tinahak namin ang North Manila Road, dumaan ng San Fernando, San Juan, hanggang Bacnotan. Chill pacing lang, walang karera. Isa rin siguro yun sa maganda sa folding bike rides—mas naa-appreciate mo yung paligid. Hindi ka lang basta dumadaan, parang kasama mo talaga yung lugar sa byahe.

Sa San Juan, napahinto kami sa church plaza para magpahinga. Yung tipong hindi mo planado huminto pero alam mong kailangan ng katawan mo. Tambay muna, kwentuhan, at simpleng pahinga habang pinapanood yung buhay sa paligid.

Isa sa mga highlight ng first day yung nadaanan naming fresh pineapple juice along the highway. Simple lang, pero sobrang sarap. Fresh, hand-squeezed, hindi overloaded sa asukal. Minsan talaga, yung maliliit na bagay sa ride yung pinaka-tumatatak.

Pagdating sa Bacnotan public market, bumili kami ng supplies para sa gabi. Doon din namin nakilala si Sir Ericson ng Alab Lechon, na nagpakita agad ng warmth at hospitality nang makita niyang naka-folding bikes kami at loaded para sa long ride.

Habang tinatahak namin ang Bacnotan–Luna–Balaoan Road, unti-unti nang dumidilim. Doon namin narealize na hindi na practical pilitin makarating agad sa falls habang maliwanag. Kaya imbes na habulin ang oras, nag-decide kami mag-beach camping muna sa Darigayos Beach.

At honestly, magandang desisyon yun.

Yung coastal road papuntang Darigayos, isa sa mga bahagi ng ride na gusto mong bumagal. Sunset sa dagat, hangin ng baybayin, tahimik na daan—sobrang surreal ng pakiramdam. Napahinto pa kami sa Tol Coffee Shop para magkape at magpahinga bago ang huling padyak ng gabi.

Bago makarating sa beach site, nadaanan namin ang Almeida Man-Made Forest. Sobrang dilim ng lugar, halos walang ilaw, puro anino lang ng mga puno. Tahimik yung kalsada, pero ramdam mo yung excitement. Yung tipong alam mong parte na ‘to ng adventure na maaalala mo.

Kinabukasan, doon na nagsimula yung pinaka-memorable na bahagi ng ride.

Imbes na dumaan sa main road papuntang Bacnotan, pinangunahan kami ni Chief Clem sa isang backroad shortcut malapit sa Darigayos. Tahimik na barangay roads, mahahabang banayad na ahon, farm trails, at forest paths yung bumungad sa amin.

Yung kalsada hindi perfect—may rough patches, may lubak—but fully rideable pa rin kahit folding bike. At doon mo mas maa-appreciate na hindi kailangan ng sobrang mamahaling setup para magkaroon ng totoong adventure.

Habang umaakyat kami, unti-unting nawawala yung ingay ng highway. Napapalitan ng hangin, amoy damo, tunog ng mga dahon, at tahimik na probinsya life.

May bahagi ng trail na sobrang magical—mga punong natatakpan yung daan, tuyong dahon sa ilalim ng gulong, malamig na hangin kahit tirik ang araw. Sayang lang at nag-overheat yung GoPro ko sa moment na yun, pero minsan siguro may mga eksenang mas okay i-experience kaysa i-record.

Pagkatapos ng forest trail, tumawid kami sa farm area. Hindi madali, pero sobrang saya. Halo-halong lupa, damo, rough terrain, at mga daang kailangan mong basahin bago daanan. Dito ko mas napatunayan na kayang-kaya rin ng folding bike basta may tiyaga at tamang pacing.

At minsan, yung mga hindi popular na ruta—sila pa talaga yung pinaka-memorable.

Eventually, umabot kami sa huling ahon bago ang pababang trail papunta sa falls. May mga parte na kailangan nang akayin yung bike dahil sa malalaking bato at matarik na daan. Pero habang pababa kami, unti-unti nang lumalakas yung tunog ng tubig.

At doon namin nakita ang Occalong Falls.

Hindi ko ma-explain nang buo, pero may kakaiba talaga sa waterfalls. Parang reset button. Pagkababad mo sa malamig na tubig, parang nawawala yung pagod ng katawan at ingay ng isip.

Habang nagpapahinga kami, nagtatawanan, kumakain ng lunch, at nakikinig sa bagsak ng tubig, ramdam mo yung peace na bihira mong maramdaman sa araw-araw.

At siguro yun talaga yung dahilan kung bakit tayo nag-aadventure.

Hindi lang para makarating sa lugar, kundi para mahanap ulit yung pakiramdam na buhay ka.

Eventually, kailangan na rin naming umuwi. Tinahak ulit namin yung parehong farm trails at ahon, pero ibang-iba na yung pakiramdam. Mas magaan na yung padyak. Mas masaya yung atmosphere. Dala na namin yung experience.

Hanggang sa makarating kami ng Balaoan at sumakay ng bus pabalik ng Baguio.

Pagod ang katawan, pero busog sa kwento.

At habang pauwi, naisip ko—hindi mo kailangan ng pinakamahal na bike o pinaka-sikat na destination para magkaroon ng meaningful na adventure.

Minsan, kailangan mo lang pumadyak, sumubok ng ibang daan, at samahan ng tamang tao.

🎥 Watch the full adventure here: https://youtu.be/k1rfL5QImSk